Strandpaal 25.100: hij kwam er niet

‘Hij komt wel weer terug, paal 25.100!’ was de kop boven een post in deze blog van vorig voorjaar. Die paal had bij Camperduin in een weiland gestaan achter de Hondsbossche Zeewering. Dat was bijzonder want strandpalen staan wel vaak in de duinen maar niet in een weiland: anders dan aan het ‘duinlichaam’, valt daar niet veel aan op te meten – wat immers het doel is van die palen. Hier had Rijkswaterstaat het blijkbaar toch nuttig gevonden een strandpaal te plaatsen, maar die was na vele jaren in onbruik uiteindelijk omgevallen. Ik vond dat zonde en probeerde partners te vinden om hem in nieuwstaat weer op te richten. Dan kon er meteen een bordje bij met QR-code, om voorbijgangers te informeren over de vroegere functie van de paal en de waarde als cultureel erfgoed. De cultuurhistorische vereniging Scoronlo van Schoorl, Groet en Camperduin wilde daar wel een stukje van zijn website voor ter beschikking stellen.

Natuurmonumenten, de eigenaar van het perceel, vond het goed en het Hoogheemraadschap Hollands Noorderkwartier – verantwoordelijk voor de strandpalen op het strand – was bereid een nieuwe paal te leveren, wat ook gebeurde. Een grondverzetbedrijf dat ook vaak strandpalen op het strand plaatst, werd bereid gevonden dit unieke exemplaar ‘te laten zakken’, zoals de vaklui dat vaak noemen. Om niet, onder voorwaarde natuurlijk dat de activiteit in het werkschema zou passen van werknemers en machines van het bedrijf.

Ik was prettig verbaasd over zo veel medewerking en schreef vol vertrouwen op deze plek dat het wel zou gaan lukken. Eerst even het eind van het broedseizoen afwachten om de vogels ter plaatse niet van de leg te brengen, dan het goede moment zoeken voor het grondverzetbedrijf, en hup!
Maar ik was te optimistisch. Dat goede moment kwam blijkbaar niet, ondanks herhaald maar voorzichtig aandringen van mijn kant – men moet een gegeven paard niet in de mond kijken. De maanden verstreken, maar de oude en de nieuwe strandpaal bleven beide in horizontale stand liggen. De eerste op het landje van Natuurmonumenten, de tweede op de werf van het grondverzetbedrijf. Halverwege maart van dit jaar begon het nieuwe broedseizoen, ruim een jaar nadat ik mijn reddingactie was begonnen. De kans was verkeken. Wat de toekomst misschien nog brengt weet ik niet, maar ik houd het er nu maar op dat het Rijksstrandpalenstelsel van weleer een mooi gedenkpunt is misgelopen.

Intussen ziet het er naar uit dat elders langs de Nederlandse kust een plek komt waar aan dat vroegere stelsel ter bewaking van onze ’zachte kust’ de aandacht wordt gegeven die het verdient. Maar dat is nog niet zeker, dus daar ga ik nog niets over schrijven. Een ezel stoot zich in ’t gemeen geen twee keer aan dezelfde eh… paal.